We wczesnych latach XXI wieku, nikt nie uwierzyłby...
...że nasz świat jest obserwowany, przez istoty od nas mądrzejsze.
Że ludzie krzątający się wokół swych spraw codziennych...
...są obserwowani i analizowani.
Tak, jak człowiek bada pod mikroskopem rojące się i mnożące...
...w kropli wody drobnoustroje.
Z właściwym sobie samozadowoleniem, ludzie podróżowali po całej planecie...
...przekonani o swojej władzy nad tym światem.
Jednakże w otchłani kosmosu, inne istoty rozumne...
...nieczułe, bez cienia współczucia...
...spoglądały w naszą stronę zawistnymi oczyma.
I powoli, acz konsekwentnie, snuły swoje plany przeciwko nam.
Ray, czekaj!
Potrzebuję cię o 4, a nie o 12. Mam ładunek z Korei w południe.
Nie, nie, robię już 12 godzin. Zadzwoń po Tedesco.
Daj spokój. On nie da rady przenieść 40 kontenerów w godzinę.
Potrzebuję kogoś, kto się tym zajmie.
Nie mogę ci pomóc, Sal. Taki jest regulamin związkowy.
Daj spokój. Mam związane ręce.
Pamiętasz jeszcze regulamin związkowy, Sal.
Wiesz, na czym polega twój problem?
Jak tylko się dowiem, to z przyjemnością ci powiem.
8:30? Tak umawialiśmy się?
Umawialiśmy się na 8:00.
To jest... całkiem porządny, bezpieczny wóz, Tim.
- Gratuluję. - Dziękuję.
8:00?
Wrócimy około 9:30 w niedzielę, zależy jakie będą korki.
Więc jesteś.
Nie przytulisz się?
Choć uścisk dłoni?
Sierpowy w szczękę?
Drzwi są zamknięte.
Ciągle pracujesz nad tymi manierami?
Cześć, tato.
Cześć, Rachel.
Hej, Stan, pośpiesz się. Musimy zabrać się do roboty.
Kochanie, pomogę ci to wnieść.
- Drzwi są zamknięte. - Kochanie, ja to wezmę.
- Nie mam nic przeciwko. - Hej, powiedziała, że sobie poradzi.
- To jest ciężkie, wniosę to. - Jest na kółkach, możesz ciągnąć.
Tak, ale po schodach tego nie wciągniemy, prawda?
Ja się tym zajmę, dobrze?
To 302 V8...
Za tydzień już tego nie będzie.
Może lepiej jedźcie, ominą was korki.
Skończyło ci się mleko.
I wszystko inne.
Tak. Zamknij proszę drzwiczki.
Bo to jest moja lodówka.
Poczekam na zewnątrz.
Pa, kochanie. Do zobaczenia za parę dni.
Cześć, Tim.
- Lepiej zaniosę to na górę. - Ja to zrobię.
- Mamo! Mamo! - W porządku.
Są trochę za duzi na wspólny pokój, nie sądzisz?
- Nie słyszę żadnych skarg. - Ale ja słyszę.
Robbie ma napisać wypracowanie na poniedziałek o okupacji Algierii przez Francję...
...którego jeszcze nie zaczął.
Dobrze by było, gdyby skończył do naszego powrotu...
...bo nie chcę, aby ślęczał nad tym całą noc w niedzielę.
- Muszę je tylko wklepać. - Nie.
- Musisz je zacząć w ogóle pisać. - Kocham cię, mamo.
Kocham cię.
Słuchajcie się taty.
Nie wchodź w butach na łóżko.
Będziemy u moich rodziców w Bostonie.
Ale nie dzwoń na stacjonarny. Znasz moją mamę, mam komórkę...
...więc jak coś się stanie, albo będziesz miał pytania, dzwoń.
Uwierz lub nie, ale dam sobie radę.
Zostawię włączony telefon.
Dobrze wyglądasz.
Tak myślisz?
Tak.
Zajmij się naszymi dziećmi.
Nie masz się o co martwić, Mary Ann.
Powiedz mamie, że przesyłam jej buziaki.
Dobrze. Spodoba jej się to.
Ukraina, państwo z 52 milionami mieszkańców...
...jest niemal całkowicie pozbawione elektryczności z uwagi na katastrofalną burzę.
Miała ona miejsce około 4 rano, czasu lokalnego.
...EMP, czyli impuls elektromagnetyczny powoduje czasową przerwę...
...w dostawie prądu w zasięgu swojego działania.
Jak donoszą specjaliści na Ukrainie, impulsowi elektromagnetycznemu...
...towarzyszyła aktywność sejsmiczna porównywalna do trzęsienia ziemi.
Około 6,9 w skali Richtera.
- Sezon baseballowy się już skończył. - Pięć minut. Nic ci się nie stanie.
No i jesteś.
Boston?
Więc jak będzie?
Tak będzie?
Uważaj, jak rzucasz.
Mama mówiła, że masz coś napisać, więc jak skończymy to się za to zabierzesz.
Tak, już prawie skończyłem, muszę to tylko spisać.
Gówno prawda.
Tak? A co ty wiesz, Ray?
Wszystko. Nie słyszałeś o mnie i o moim bracie?
My wiemy wszystko.
Co jest stolicą Australii?
To właśnie wie mój brat.
To było śmieszne przez pierwsze 500 razy, jak to mówiłeś.
Napisz wypracowanie.
Nie ma potrzeby, żebyś wyleciał ze szkoły.
Nie ty za nią płacisz, tylko Tim.
Nie tylko na to mnie stać.
Jesteś dupkiem. Nienawidzę tu przychodzić.
Musisz zachowywać się jak jełop?
No co?
W ten sposób do niego nie dotrzesz.
- Jak chcesz, żeby cię słuchał... - A kim ty jesteś, swoją matką, czy moją?
- Gdzie idziesz? - Spać.
Ja pracuję na życie.
- A co mamy jeść? - No wiesz, zamów coś.
Co się stało?
Mam drzazgę.
Skąd ją masz? Chodź tutaj.
Bawiłam się na twoim ganku.
Trzeba coś z tym zrobić.
- Mam to jakoś wyciągnąć? - Nie.
Chodź tu. Pokaż mi to.
Tato, popatrz tylko, ale nie dotykaj. Tato!
- Nie widzę, ruszasz ręką. - No dobra, ale nie dotykaj. Tylko popatrz.
Wda się zakażenie.
- Nieprawda. - Tak. Wda się zakażenie.
Nie.
Jak będzie gotowe, moje ciało ją po prostu wypchnie.
- Wypchnie, tak? - Czytałam o tym.
Powinieneś mieć video.
Tim kupił mi do pokoju.
Jest super.
Mogę oglądać wszystkie swoje programy, jak odrobię lekcje.
Jasne, tylko znajdę swoją platynową kartę.
Co to jest?
Maca.
- Maca? - Zdrowa żywność.
Zostawiłam sobie ulotki, jak byliśmy tu ostatnio.
Kazałeś mi coś zamówić.
Ale miałem na myśli jedzenie.
Gdzie jest Robbie?
- Wyszedł. - Wyszedł gdzie?
Nie wiem. Wziął samochód i wyszedł.
Steven, spójrz na to.
- Co jest? - Zobacz.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Może na wiosnę, ale nie o tej porze roku.
Chodź, z ogródka będzie lepiej widać.
Musicie to zobaczyć!
- Bardzo dziwne. - Co?
Wiatr wieje w kierunku burzy.
To faktycznie dziwne.
Uważaj!
Rachel, chcesz zobaczyć coś fajnego?
Już dobrze.
- Chcę iść do środka. - W porządku.
Chcę iść do środka!
No dobra, idź.
Jak dla mnie, wystarczy.
Nie chcę iść sama.
- Nawet fajne, prawda? - Nie!
- To jak święto 4 lipca. - Wcale nie.
Już dobrze, nic ci nie będzie.
Uderzył niedaleko domu.
Nie uderzy tu znowu, bo piorun nigdy nie uderza w to samo miejsce dwa razy.
Cholera!
Gdzie jest Robbie?
Nie wiem.
Czy Robbiemu nic nie będzie?
A tobie nic nie jest?
Co to za błyskawice?
Czemu to się nie skończy?
Czy to już koniec?
Gdzie idziesz?
Muszę coś sprawdzić. Poczekaj tutaj.
- Nic nam nie będzie? - Nie wiem.
- Nie wiesz? - To znaczy, po prostu...
Rachel, proszę cię.
Zadajesz za dużo pytań. Poczekaj tutaj.
Wyłącz wszystko.
Wszystko jest wyłączone.
Nawet jakbym chciał, nie mogę niczego włączyć.
Uwierzysz w coś takiego, Ray? Każdy samochód...
Jezu, Jezu...
- Samochód przestał działać. - Nic ci nie jest?
Czy nic ci nie jest?
Te pioruny waliły w kółko w to samo miejsce.
- Nie wiedzieliśmy co robić. - Gdzieś ty do diabła pojechał?
Na ulicę Lincolna.
- Obok kościoła. - Widziałeś te pioruny? Byłeś blisko?
Tak, naliczyliśmy 26 uderzeń.
Błyskawice zaczęły uderzać, i otworzyła się jakaś dziura czy coś w tym rodzaju...
- Nie wiem. - 26 uderzeń?
Tak.
- Ale nic ci nie jest? - Nie.
To dobrze. Twoja siostra jest w domu.
Masz tam iść i zostać z nią, OK?
Następnym razem, jak weźmiesz moje auto bez prawa jazdy i bez pozwolenia...
...zadzwonię po policję.
Lepiej bądź tam, jak wrócę.
Robbie?
Manny! Manny! Co jest, zepsuł się?
Wszystko padło. Popatrz na to.
- Rozrusznik jest usmażony. - Piorun go uderzył?
Nawet nie walnął w pobliżu. Myślałem, że jak to zmienię...
- Masz jakieś pojęcie, co się dzieje? - Właśnie mam zamiar się dowiedzieć.
Spróbuj zmienić cewkę. Prawdopodobnie jest usmażona
Właśnie! To samo ci przecież mówiłem! Cewka.
Co tu się do diabła dzieje?
Przepuście nas!
Przepuście na tutaj!
Jak leci, Ray?
Powinienem się domyśleć, że wy dwaj za tym stoicie.
Hej, Bóg się wkurzył na nas, Raymond.
- Mówię ci. - Winisz go za to?
- Macie prąd w domu? - Nie.
- Zauważyliście, że auta nie działają? - Tak.
Kumpel mi mówił, że to jakieś erupcje słoneczne.
- Erupcje słoneczne? - Tak, mówił, że słońce wystrzeliwuje...
- ...olbrzymie kule plazmy. - Mogę coś powiedzieć?
Tylko to może zabić w ten sposób całą elektronikę.
Mogę coś powiedzieć? Słońce nie powoduje błyskawic, zgoda?
Stary, mówię tylko, co mi kumpel powiedział.
Dobrze, rozumiem, ale to bardzo głupio brzmi, gdy to mówisz.
Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem.
Tyle uderzeń pioruna w jedno miejsce?
Czy to jedyne miejsce?
- Możecie się cofnąć? - Cofnijcie się!
Cofnąć się, ludzie!
Gorące?
Nie.
- Lodowate. - Co to jest?
Czujecie to?
- Tak, czuję. - Hej, Bobby, chodź coś zobaczyć.
Czujecie to?
- Tak, czuję. - Czy to metro?
- Tu nie ma metra. - Może pociąg?
To nie może być rura z wodą. Tam nic nie ma!
Woda tędy nie przepływa.
Coś tam jest i się rusza.
Cofnąć się, wszyscy.
Ruszać się! Z drogi!
Cofnąć się! Opuśćcie ten teren!
Odsuńcie się stąd! Cofnąć się!
To mój samochód!
Cofnijcie się, ludzie! Odsuńcie się!
Uważaj!
O mój Boże!
Ray, nie idź. Zostań tutaj!
Zostań.
Co się stało?
Co się dzieje?
Tato, co się dzieje?
Co ty masz na sobie?
- Ray. - Co to za syf?
Za 60 sekund musimy opuścić ten dom.
Co? Dlaczego? Nie wiem co się dzieje.
Włóż tutaj całe jedzenie z lodówki i z kredensu.
- Powiedz co się dzieje. - Zrób to!
- Rachel, kochanie... - Tato, przerażasz mnie.
...przynieś mi swoją torbę, tę, z którą przyjechałaś tutaj, dobrze?
Zrobisz to dla mnie, skarbie?
To chyba nie jest pożar.
- Widzisz? Wygląda na dym. - Co się dzieje?
Nie mogę ci teraz powiedzieć. Mamy tylko jakąś minutę.
Proszę...
Ray, jestem tuż obok ciebie. Odpowiedz mi.
Siadaj z przodu, Robbie.
- Czyj to samochód? - Wsiadaj.
Czyj to samochód?
Hej, Ray, miałeś całkowitą rację!
Wymieniłem, co mówiłeś...
Otwórz drzwi, no dalej!
Otwórz drzwi, Ray!
- Co ty... - Wsiadaj, Manny.
- Musisz wysiąść, to nie mój wóz. I nie twój. - Manny, wsiadaj.
- Posłuchaj mnie, stary. Manny zamknij się! - Dzieciaki, tacie chyba coś odbiło.
Nie możesz tego zrobić. Właściciel wróci i będzie się...
Manny, nie mam czasu na wyjaśnienia.
Nie mogę tak pożyczać cudzych aut. Prowadzę warsztat!
- Manny, posłuchaj mnie! - Nie ma mowy!
Manny, wsiadaj, albo zginiesz!
Co masz na myśli?
Dobra, wysiadaj z wozu, nie żartuję!
Wysiadaj z wozu, Ray!
Nie pozwolę na to! Nie mam zamiaru wpaść w kłopoty.
- Nie żartuję, miałem ciężki dzień. - Zamykaj drzwi. Zamykaj!
Ray, przyprowadź samochód z powrotem. Nie jest mój.
Na ziemię! Na ziemię! Na ziemię!
Czy to terroryści?
- Ty też, na ziemię! - O cholera!
- Gdzie jedziemy? - Musimy jechać.
Mamy chyba jedyne działające auto w okolicy.
- Będziemy jechać aż będziemy bezpieczni. - Bezpieczni od czego?
- Musimy jechać. - Co się do diabła dzieje?
- Widziałeś! Zostaliśmy zaatakowani! - Przez kogo?
Kto nas zaatakował?
Rachel! Bądź cicho, Rachel!
Rachel! Rachel! Zamknij się, Rachel!
- Straszysz ją! - Ja prowadzę, zrób coś.
No dobra, złóż ręce, Rachel.
Tu masz swoją przestrzeń. Należy do ciebie.
- Tak. - Jesteś tam bezpieczna.
- Jestem tam bezpieczna. - Jesteś bezpieczna w swojej przestrzeni.
Nic ci się tam nie stanie.
Pójdę teraz do przodu i porozmawiam z tatą.
- Nie! - Będę niedaleko. OK?
- OK. - Będziesz się mnie trzymać?
- Tak.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Chcę wiedzieć wszystko, co wiesz.
To są maszyny. Wyszły spod ziemi...
...i zaczęły wszystko palić. Zabijać wszystkich.
Kim oni są? To jacyś terroryści?
Nie, przybyli skądinąd.
- Znaczy skąd? Z Europy? - Nie, Robbie, nie z Europy!
Te maszyny... były już wcześniej zakopane.
Może to...
...to przyszło wraz z błyskawicami.
- Oni przyszli wraz z błyskawicami. - Jak to przyszli?
- Przecież mówiłeś, że było zakopane. - Nie, maszyny, o których mówię były zakopane.
Ale to, co przyszło wraz z błyskawicami...
...to, co nimi steruje... ...to jest... No wiesz.
- Co to jest? - To jest...
Dlaczego nie ma żadnych helikopterów ani samolotów?
- No co to? - Rachel, jak się tam trzymasz, mała?
- Jak ona się trzyma? - Jak ty się trzymasz?
- Dobrze. - Nic jej nie jest.
Tak? To dobrze. A co ty jej robiłeś? To takie...
Nieraz to działa. Ona ma czasami klaustrofobię.
- Chcę do mamy. - Tak, wiem. Lepiej się czujesz?
- Chcę do mamy. - Tak? Łatwo powiedzieć.
- Zawieź mnie do mamy. - Musicie to dla mnie zrobić i jakoś się trzymać, OK?
Chcę do mamy!
Jak będziesz tak krzyczeć, to ja nie będę mógł prowadzić.
- Chcę do mamy! - Wiem! Tam właśnie jedziemy.
- Do mamy! - Wiem, Rachel!
Pośpiesz się, tato.
Robbie, drzwi.
Mamo!
Mamo? Tim?
Nie ma ich.
Czy ona nie żyje?
Ona żyje.
Po prostu ich tutaj nie ma.
- Nie miało ich tu być. - Skąd wiesz?
Bo są teraz w drodze do Bostonu.
Cały czas mieli zamiar pojechać do Bostonu, Teraz są już pewnie u dziadków w domu.
Zadzwonię do niej.
Dlaczego tutaj jest światło, a u ciebie nie ma?
Bo tutaj nic się nie wydarzyło.
Jesteśmy tu bezpieczni.
Dobra, Rachel, to jest twój obszar.
- I jesteś bezpieczna. - Tato, to nie tak się robi.
No dobra, jesteś głodna? Dam wam coś do jedzenia.
Nakarmię was. Zjemy coś.
- Co my tu mamy? Mamy... - Cały czas zajęte.
Co to? Ketchup, musztarda...
- Myślisz, że wszystkie linie padły? - Tabasco, sos do grilla.
Nieźle, Robbie. Sos winegret.
Mówiłem, żeby spakować jedzenie. Co to ma być?
Tylko to było w twojej kuchni.
W porządku, nic się nie stało.
Jedzenie. Chleb.
Dobrze. Zrobimy sobie...
Zrobimy sobie kanapki.
To nic trudnego.
Nic takiego.
Dwie dla ciebie. Dwie dla Robbiego.
Dwie dla mnie. I jedna dla domu.
Może jak zjemy to pokażę wam...
Graliście kiedyś w pokera?
- Może później w oczko. - Jestem uczulona na masło orzechowe.
Od kiedy?
Od urodzenia.
Dobra, masz, zjedz trochę chleba. OK?
Nie jestem głodna.
A Robbie i ja zjemy sobie kanapki z masłem orzechowym.
- Chcesz z dżemem? - Ja też nie jestem głodny.
Też nie jesteś głodny? Dobrze.
To dobrze.
Może się wszyscy uspokoimy, co?
Jesteśmy tutaj, jesteśmy już bezpieczni, i zostaniemy tutaj.
A rano mama i Tim przyjadą. I wszystko będzie dobrze.
W porządku?
W porządku.
Skoro wszystko jest w porządku, to czemu musimy spać w piwnicy?
- Mamy całkiem dobre łóżka. - To tak, jak na obozie letnim.
Czego się tak bardzo obawiasz?
Niezła piwnica.
Chcę spać w swoim łóżku. Mam problemy z kręgosłupem.
No dobrze...
Wiecie o tym, że jak zbliża się tornado, to każą dla bezpieczeństwa zejść do piwnicy?
- To właśnie tak. - Będzie tornado?
Dobra, Rachel, koniec gadania, OK?
- Nie możesz być dla mnie milszy? - Koniec gadania.
Boże...
- Chcesz zostać tutaj? - Tak.
- Dobrze. - Dobranoc, kocham się.
Kocham cię, Rach.
Znów błyskawice?
Nie, to coś innego.
- Co to za dźwięk? - Nigdy czegoś takiego nie słyszałem!
Musimy iść! Tylko gdzie?
Robbie, gdzie w tym domu można jeszcze pójść?
Nie, nie, zaczekajcie.
Żyjemy jeszcze?
Hej, tutaj!
Leciałeś tym samolotem?
Jesteś pasażerem?
Cześć, pomożesz mi to otworzyć?
Jesteś pasażerem?
Ogłuchł.
Był blisko tego wszystkiego. Kamera na ramieniu uratowała mu życie.
Słyszysz, Max?
Twoja głupia kamera, ocaliła ci twoje głupie życie.
Gdzie byliście?
Wracamy z miasta.
Przyłączyliśmy się do jednostki Gwardii Narodowej.
83-cia zmechanizowana.
Koło północy pojechali za jedną z tych maszyn.
One mają jakąś osłonę wokół siebie.
Nie widać jej, ale cokolwiek się strzela w ich kierunku, wybucha przed czasem...
...zanim zdoła spowodować jakiekolwiek zniszczenia.
Kiedy strzelają, wszystko wybucha jak w Hiroszimie.
To ich jest więcej niż jedna?
Chyba zatrujesz, co?
Nadawaliśmy z Nowego Jorku, aż stracił zasilanie.
Przełączyliśmy się do stolicy, też padła.
Los Angeles, Chicago, nawet Londyn.
Chcieliśmy się połączyć z innymi filiami...
...ale nie dostaliśmy odpowiedzi. Wszędzie jest tak samo.
Jak tylko trójnogi rozpoczną marsz, nie ma z tego obszaru wieści.
Mój Boże.
Jeszcze nic nie widziałeś.
Widziałem tę burzę. Byłem w samym środku jednej z nich.
Ale nie widziałeś w ten sposób.
Te maszyny wyszły spod ziemi, zgadza się?
To oznacza, że zostały tu zakopane bardzo dawno temu.
Więc kto steruje tym cholerstwem?
Obserwuj błyskawicę.
Obserwuj.
Patrz na błyskawicę.
Patrz na nią.
Co to jest?
To są Oni. Przybyli w kapsułach...
...wraz z błyskawicami, prosto pod ziemię, prosto do maszyn.
Słyszycie?
Wynosimy się stąd.
Wsiadać! Wsiadać!
Hej, a ty byłeś w tym samolocie?
Szkoda. To byłby świetny materiał.
Spójrz na mnie.
Patrz cały czas na mnie, rozumiesz?
Nie patrz na dół, ani dookoła mnie.
Zabieram cię do samochodu. Będziesz pewnie chciała się rozejrzeć.
Ale nie rób tego.
- Nie będziesz? - Nie.
Dobrze ci idzie.
Patrz na mnie.
Pojedziemy prosto do Bostonu.
- Zobaczysz się z mamą. - Nie patrzę, tato.
Grzeczna dziewczynka. Dobrze, kochanie.
A teraz zamknij oczy, OK?
Masz zamknięte? Dobrze.
- Miej je cały czas zamknięte. - OK.
Robbie, wsiadaj.
- Robbie, wsiadaj! - Dlaczego krzyczysz?
Wsiadaj.
- Dlaczego do diabła zjechaliśmy z drogi? - Bo nie chcę, aby wszyscy widzieli...
...że mamy działające auto. Pojedziemy wzdłuż rzeki Hudson...
...aż znajdziemy most albo prom, którym przedostaniemy się na drugą stronę rzeki.
Potem weźmiemy boczne drogi przez Connecticut, aż do samego Bostonu.
- Gdzie się wszyscy podziali? - Nie wiem. Pewnie uciekli albo się ukrywają.
- Ukrywają się w swych piwnicach. - Jakbyśmy mieli jaja, to byśmy wrócili...
- ...i z nimi walczyli. - Tak, akurat.
Pozwól, że ja będę podejmował większe decyzje, dobrze?
Przecież nigdy tego nie robiłeś, Ray.
- "Nigdy" jest dokładnie prędkością z jaką działasz. - Przestań, Robbie.
Już mam dość tego "Raya"!
Możesz mi mówić: tato, proszę pana, albo jak wolisz, panie Ferrier.
To może brzmieć trochę dziwnie, ale wybór pozostawiam tobie.
- Tato. - Tak, Rachel?
Muszę iść do ubikacji.
Naprawdę?
- Muszę iść. - Nie tak szybko, dobrze?
Musimy uważać na pewne rzeczy.
A po drugie są ludzie, którzy mogą chcieć nasze auto.
- Nikogo nie ma w pobliżu! - Muszę iść.
Dobra, Rachel. Tutaj może być.
Nie będę się załatwiać przy was!
Dobrze, ale idź tam, żebym cię widział.
Zwariowałeś?
- Nie patrz! - Nie będę patrzył.
- Zostań na widoku! - To oznacza, że będzie widać.
Dobra, za każdym razem, jak mnie nie będziecie słuchać...
...powiem mamie, OK? Zrobię sobie listę.
Zrobię listę!
- Mówiłem, że masz zostać na widoku. - Przepraszam.
Stójcie!
Zaczekajcie! Weźcie mnie!
Zabierzcie mnie ze sobą!
Czekajcie! Stójcie!
- Stójcie! Zabierzcie mnie. - Uważaj, mały, bo możesz zostać rozjechany!
Zabierzcie mnie! Macie miejsce! - Robbie!
- Robbie, chcesz jechać w tamtym kierunku? - Stójcie! Zaczekajcie!
Tam już pewnie nie ma nikogo żywego!
A co cię to obchodzi? Do tej pory gówno cię to ruszało!
No dobra, cwaniaku. Jaki masz plan? Decyduj!
Powiedz mi, co mamy robić.
Przyłączamy się do tych żołnierzy i innych, co jeszcze żyją...
...i uderzamy na nich. Uderzamy. To musimy zrobić.
Wymyśl coś, co nie wymaga, aby twoja 10-letnia siostra wstępowała do armii.
- Masz coś takiego? - Czemu nam po prostu nie powiesz prawdy?
- Pomyślałeś o tym? - Ty też nie masz pojęcia, gdzie jechać!
- Pomyślałeś o tym? - Chcesz zgrywać takiego mądrego!
Wybrałeś podróż do Bostonu, bo masz nadzieję, że mama tam jest.
A jak tam będzie, podrzucisz nas jej.
Możesz nas tam zostawić, i wtedy będziesz się musiał martwić już tylko o siebie!
Bo tak właśnie ci się podoba!
Robbie, gdzie ty chcesz jechać?
Co chcesz zrobić?
Nie chcę, żebyś jechał.
Przeprowadzamy test łączności awaryjnej.
Gdyby była to rzeczywista sytuacja awaryjna...
...po sygnale alarmowym pojawiłaby się informacja od władz federalnych, stanowych i lokalnych.
Na tym kończymy test łączności awaryjnej.
Oczy mnie bolą, teraz ty pokieruj trochę.
Nie mam prawa jazdy.
Od kiedy to ci przeszkadza?
Ray! Tato!
Myślisz, że mógłbyś...
Nie zatrzymuj się.
Nie zdejmuj nogi z gazu.
Dobra, mam.
- Gdzie wszyscy idą? - Nie wiem, Rachel.
Ale my wiemy, tak?
Tak, my wiemy.
Czemu on to zrobił?
- Czemu oni to robią? - Bo chcą z nami jechać.
- Każdy chce jechać. - A nie możemy ich podwieźć?
Siedź i zapnij pasy. Robbie, zapnij pasy.
Zapnij pasy, Rachel.
Przepraszam, nie mogę. Nie mogę.
Proszę, odsuńcie się od auta.
Hej! Zatrzymaj samochód!
- Zatrzymaj samochód! - Odsuńcie się od auta!
Tam się zmieści z 20 osób!
Zatrzymaj auto!
Tam się zmieszczą ludzie! Zatrzymaj samochód!
Trzymajcie się.
Uważaj, uważaj!
Nic ci nie jest?
Zaczekajcie!
Nie! Zaczekajcie! Zaczekajcie!
- Ray! - Wsiadaj do auta!
Rachel, wysiadaj z auta!
Rachel, wysiądź!
- Spokojnie. - Złaźcie z tego auta!
Złazić!
Odsuńcie się od auta!
Gdzie jest mój syn?
Spokojnie, stary. - Gdzie jest mój syn? Robbie!
- Odłóż broń, stary. - Robbie!
Odłóż go.
Dobra, stary, posłuchaj.
- Odłóż broń, zabieram samochód. - Moja córka jest w aucie.
- Odłóż broń, zabieram samochód. - Proszę. Chcę tylko...
- Odłóż tę cholerną broń! - Chcę tylko zabrać moją córkę.
- Zabieram samochód, stary. - Proszę, pozwól mi tylko wziąć córkę.
Chcę tylko... Chcę tylko moją córkę.
Dobra, bierz ją. Bierz ją.
Zabierzcie mnie ze sobą.
Widzieliście tę dziewczynkę? To moja córka.
Słyszałem, że u nas było najgorzej.
Uderzyli głównie na Stany. W mniejszym stopniu na Amerykę Południową i Azję.
W Europie nic się nie dzieje.
Wszyscy mówią, że właśnie w Europie było najgorzej.
- Całkowicie ją zmiotło. - Gówno mnie obchodzi kim oni są.
Widziałem takiego jednego w Stanfordville.
Jeśli są w tylu miejscach to już po nas.
- Wygląda, że tutaj ciągle jest prąd. - Tak.
Tak, jeszcze jest.
Bo żadne cholerswo nie wylazło tu jeszcze z pod ziemi.
- Chwileczkę, cofnąć się. - Niech pani uważa.
Powiedziałem, cofnąć się.
Jeśli nie jesteście O+ i Rh- to bardzo dziękujemy...
... ale mamy już wystarczająco krwi.
Powtarzam, jeśli jest ktoś z grupą krwi O+...
...i Rh- prosimy się do nas zgłosić.
W przeciwnym wypadku dziękujemy.
Mamy już wystarczająco krwi do transfuzji.
Idziemy.
Tędy, tędy. Powolutku.
Ruszajmy się. Tędy.
Proszę iść naprzód spokojnie. Prom może popłynąć kilka razy.
Proszę iść spokojnie. Nie ma pośpiechu.
- Sheryl? -Tak. Cześć.
O rany, czy to są twoje...
- To są twoje dzieci? - To Rachel.
Cześć, jestem Sheryl. To moja córka, Nora.
Cześć, Nora. Słyszałam o tobie.
- To mój syn, Robbie. - Podobny do taty.
Dobrze was widzieć. - Drzewa są dziwne.
Przesuniemy kilka aut z drogi, żeby było więcej miejsca.
Dajcie nam kilka minut.
Ale nie martwcie się, dla wszystkich starczy miejsca.
Są tu chorzy ludzie. Pozwólcie nam wejść.
Odcumować. Podnieście pomost!
Odbijamy!
Nie ma już miejsca! Podnosimy pomost!
Zatrzymajcie się.
Czekajcie! Tylko my!
Jest jeszcze miejsce.
Nie ma już miejsca!
Ale posłuchaj, nas jest tylko troje.
- Nie! Jest nas pięcioro! - Nie ma miejsca!
- Sir, nie ma już miejsca! - Jest mnóstwo miejsca.
Jest jeszcze miejsca na setki osób!
- Poczekajcie tutaj. - Dobrze.
Chwyć się mojej kurtki.
Cofnąć się! Cofnąć.
- O Jezu. - Nic ci nie jest?
- Nie. - Chodźmy.
O mój Boże!
Ruszać się, ruszać!
Nie, ja jestem z nim!
- Na promie jest jeszcze miejsce! - Przepuście nas, do cholery.
Tu jest jeszcze miejsce!
Trzymaj się mnie, Robbie.
Tutaj! Złapcie mnie za rękę!
Trzymam cię.
Złap moją rękę! Złap ją.
O mój Boże...
Robbie, pomóż mi z nią.
Nie zatrzymujcie się!
Robbie, zwolnij.
Robbie, zwolnij!
Robbie, musimy się trzymać razem.
Trzymaj się nas! Robbie!
Wracaj tutaj!
Nie, Robbie! Wracaj!
Nie ruszaj się.
Zostań tutaj, ja zaraz wracam!
Do diabła.
Czemu to robisz?
Wycofać się. 500 metrów na dziesiątej.
- Zgłoś, że atak nie poskutkował. - Tak, jest.
Nasze zadanie, poruczniku, polega na opóźnieniu ich marszu...
...aż uchodźcy dotrą w bezpieczne miejsce. Kontynuujcie ostrzał.
Odwróć się, posłuchaj mnie!
Posłuchaj mnie!
- Nie rób tego! Nie musisz! - Chcę tu być.
- Muszę to zobaczyć. - Wydaje ci się, że musisz!
- Ale nie musisz. - Proszę, puść mnie.
OK. Zaczekaj.
Co tutaj robisz sama?
Słuchaj, kochanie, musisz iść z nami.
Nie. Tato poszedł po brata. Muszę tu zostać.
Nie możesz tutaj zostać.
- Nie zostawię jej tu samej. - Zostaw.
Dlaczego to robisz? Możesz mnie nienawidzić, ale ja cię kocham.
- Daj mi odejść, tato. - Nie pozwolę ci na to.
Nie, nie mogę. Proszę, zostaw mnie.
Wszystko będzie dobrze. Musisz iść z nami. Tu nie jest bezpiecznie.
Zostawcie mnie, proszę. Nie mogę iść z wami.
Mój tato jest tam!
- Posłuchaj mnie... - Muszę tu być i to zobaczyć.
Zaczekaj. Zostań przez wzgląd na siostrę.
Proszę, pozwól mi iść.
Dobra, jedziesz z nami.
- Musimy ruszać! Już! - Tato!
- Ruszamy. - Nie, nie rozumiesz.
Tato!
Puśćcie mnie! Tato!
- To mój tato. - Jestem jej ojcem!
- Bardzo nam przykro. - Myśleliśmy, że jest sama.
- Chcieliśmy jej pomóc! - W porządku. Idziemy!
Tutaj!
Szybko.
Nic wam nie jest?
A co z tobą?
Tak będzie wygodnie?
Musisz zamknąć teraz oczy, dobrze?
Musisz się przespać.
Tato?
Dołączy do nas.
Robbie do nas dołączy, Rachel.
Będzie w Bostonie, u dziadków.
Jak myślisz, co mama teraz robi?
Mama?
Czeka w Bostonie.
Wiem, że nie śpi, bo bardzo się o ciebie martwi.
Siedzi w kuchni i...
...i robi tę swoją koszmarną herbatę.
I wszyscy tylko...
Wszyscy tylko liczą minuty, kiedy cię znów zobaczą.
Co to jest?
- Wygrałam. - Wygrałaś to?
Zawody.
Trzecie miejsce.
Zaśpiewaj mi kołysankę na dobranoc.
Nie znam.
To zaśpiewaj mi piosenkę o górach.
Przykro mi, Rachel, tej też nie znam.
Brzoskwiniowy sznaps.
Wiem, że jest obrzydliwy. Ale znalazłem całą skrzynkę tego gówna.
Dziękuję.
Przykro mi z powodu syna.
Rozdzieliliśmy się.
Spotkamy się w Bostonie.
Czy ty...
Czy ty straciłeś kogoś?
Wszystkich.
Jestem Harlan Ogilvy.
Ray Ferrier.
Mam wodę.
I jedzenia na całe tygodnie.
Możecie oboje zostać.
Przepraszam.
Muszę się przespać.
Te maszyny, te...trójnogi...
Oni je zakopali.
Tuż pod naszymi stopami.
Zanim tu w ogóle...
...byli nawet ludzie.
Planowali to od milionów lat.
Zostaniemy pokonani.
- Proszę, moja córka... - Pomyśl o tym.
Największą światową potęgę pokonali w kilka dni.
Przeszli się po nas.
A ci są tylko pierwsi. Przybędzie ich więcej.
To nie jest wojna.
W tym samym sensie jak nie ma wojny między ludźmi a robakami.
To jest eksterminacja.
Boisz się?
Oczywiście, że tak.
Widziałem już dużo śmierci.
Kieruję karetką w mieście. A raczej kierowałem.
Wszystko się skończyło, co?
Znasz ludzi, którym udaje się przetrwać, Ray?
Takich, co nie umierają w szpitalach?
To są ci, którzy zawsze mają otwarte oczy.
Patrzą na ciebie. Myślą.
Tym udaje się przetrwać.
Nie możemy stracić głowy, Ray.
I uciekać.
To nas zabije.
A na śmierć się nie zgadzam.
Nie na śmierć...
Dziękuję, że nas przyjąłeś.
Nie zostaniemy wyeliminowani.
W porządku. Chodź, pokażę ci coś.
Pokonamy ich, Ray. Muszą mieć jakąś słabość.
Chodź. Zobacz.
Słyszałem, że w Osace zabili kilka takich maszyn.
Nie mów, że Japończycy mogą znaleźć sposób, a my nie.
Możemy to zrobić, Ray.
Możemy. Możemy ich dorwać.
Możemy coś wymyśleć.
Zostań tutaj.
Mam córkę. Dlaczego nas tu sprowadziłeś?
Żebyśmy razem z nimi walczyli, Ray
Tym razem my wyjdziemy spod ziemi.
Jak nadejdzie odpowiedni czas...
...zaskoczymy ich tak, jak oni nas.
Zaskoczymy ich.
Będziemy czekać pod ich stopami.
Tuż pod ich stopami.
Tęsknisz za mamusią?
Ja też miałem córeczkę.
Niemal w twoim wieku.
Wiesz, jeśli cokolwiek stanie się twojemu tacie, ja się tobą zaopiekuję.
Nigdy więcej z nią nie rozmawiaj.
Rozumiesz?
Jeśli chcesz z kimś rozmawiać i zadawać pytania, rozmawiaj ze mną.
Co dokładnie planujesz, Ray?
Ja wiem, co będę robił, a ty?
Będziesz tu siedział? Czekał, aż po ciebie przyjdą?
Taki masz plan?
Może ty chcesz zostać złapany.
Chowanie się parę dni w piwnicy, to dla ciebie pewnie za wiele.
Może od razu oddaj się w ich ręce.
Słuchaj.
- Przestali. - Może nic ci nie będzie.
Może będziesz miał szczęście, i staniesz się ich maskotką.
No wiesz, będą cię karmić, nauczą nowych sztuczek.
Zamknij się i słuchaj!
Nie.
Daj mi to.
Ty i ja.
Chyba nie jesteśmy w tej samej drużynie.
Ciszej!
Nie moją krew! Nie moją krew!
Nie moją krew.
Nie moją krew!
- Nie moją krew! - Przestań!
Przestań i bądź cicho.
- Chcesz, żeby nas usłyszeli? - Oni nas piją.
- Proszę, usłyszą cię. - Oni nas piją.
A potem wyrzucają jak jakiś nawóz.
Musisz być cicho!
- Piją nas i... - Bo tutaj zejdą znowu.
Wypluwają nas na te parszywe czerwone chwasty.
Czy rozumiesz, co będę musiał zrobić?
Nie mogę pozwolić, aby przez ciebie zginęła moja córka.
Tym tunelem dostaniemy się do miasta.
Będziemy mieli własne tunele.
- Przestań! - Jak metro. Wiesz, o czym mówię?
- Możemy tam ukryć całą armię ludzi. - Przestań!
Zejdziemy do podziemia i będziemy atakować nocą.
Przestań. Przestań natychmiast!
Jesteśmy ruchem oporu, Ray. Nie mogą okupować tego kraju.
Okupacja zawsze zawodzi.
Historia pokazała nam to tysiące razy.
To nasza ziemia.
Żywimy się nią, oddychamy, i tylko my możemy tu żyć.
Oni tu nie przetrwają, Ray. Nie zostali na to stworzeni.
- Zabiją ciebie, nie mnie! - Co robisz?
- Nie moją krew! - Co robisz, tato?
Cokolwiek usłyszysz, nie zdejmuj tego.
Tato?
- Tato? - Jak szła ta piosenka?
Ta kołysanka, której nie znałem?
- Kołysanka o górach? - Tak, zaśpiewaj ją.
Zaśpiewaj ją, proszę.
Mogą zabrać ciebie!
- Twoją córkę! Ale nie mnie! - Nie przestawaj.
Rachel, daj znać gdzie jesteś.
Rachel? Odezwij się do mnie, skarbie!
Nie, nie!
Co się dzieje?
Tato.
Ciągnijcie mnie! Ciągnijcie!
- Tato! - Raz, dwa, trzy...
Mamy go!
Ciągnijcie dalej!
Wszyscy paść!
Co mu się stało?
To umiera.
Proszę iść dalej.
- Co się stało? - Nie wiem, coś im się stało.
Proszę iść dalej.
Ruszamy!
- Coś się z nimi dzieje. - Proszę iść dalej!
Przepraszam, co się stało? Zestrzeliliście go?
Nie, sam zaczął się dziwnie zachowywać.
Kręcił się w kółko. I jakąś godzinę temu sam upadł.
Proszę iść dalej.
Nie zatrzymujcie się. Idźcie dalej!
Jakim cudem sam z siebie upadł?
Nie wiem, Rachel.
Proszę się uspokoić i wchodzić do tunelu!
Po drugiej stronie torów!
Patrz na ptaki!
Nie słyszę cię.
Patrz na te cholerne ptaki!
- Nie ma żadnej tarczy! - Nic nie słyszę.
Nie ma tarczy!
Kluczem do wszystkiego jest Oszczep!
Przygotować się do odpalenia!
Szybko!
Tutaj jest bezpieczniej!
Dawać Oszczep!
- Daj mi znać jak będziesz go miał na celowniku! - Mam!
- Wycelowane? - Tak.
Odpalić Oszczep!
- Wycelowane! Odpalić Oszczep!
Ognia!
Już dobrze.
- Już dobrze. Będzie dobrze. - Chodźmy!
Trzeba zabrać stąd cywilów.
Cofnąć się. Cofnąć
Zatrzymajcie się.
Otwiera się.
Czysto!
Cofnijcie się! Cofnijcie
Mamo!
Dziękuję.
Cześć, tato.
Od momentu, kiedy nasi najeźdźcy przybyli, oddychali naszym powietrzem, jedli i pili...
...byli skazani na zagładę.
Zostali pokonani, pomimo że wszystkie urządzenia i bronie człowieka zawiodły...
...przez małe istoty, które Bóg umieścił na Ziemi, w swej nieskończonej mądrości.
Kładąc na szali miliardy zmarłych, człowiek zasłużył na swoją odporność...
...i na prawo do życia na tej planecie, pośród niezliczonej liczby innych organizmów.
To jest nasze prawo, przeciwko wszelkim wyzwaniom...
...bo ani śmierć, ani życie człowieka nie jest nadaremne.